Classificatie van olie- en gasputten, productieverhogingstechnieken

Productieverhogingstechnologie voor olie- en gasputten is een technische maatregel om de productiecapaciteit van olie- (inclusief gas)putten en het wateropnamevermogen van waterinjectieputten te verbeteren. Veelgebruikte methoden zijn onder andere hydraulische fracturing en verzuring, naast ondergrondse explosies en oplosmiddelbehandeling.

1) Hydraulisch frackingproces

Bij hydraulische fracturing wordt een zeer viskeuze fracturingvloeistof in grote hoeveelheden in de put geïnjecteerd, een hoeveelheid die de absorptiecapaciteit van de formatie overschrijdt. Hierdoor neemt de bodemdruk toe en breekt de formatie. Door de continue injectie van fracturingvloeistof dringen de breuken dieper door in de formatie. Een bepaalde hoeveelheid proppant (voornamelijk zand) moet aan de fracturingvloeistof worden toegevoegd om te voorkomen dat de breuken zich sluiten nadat de pomp is gestopt. De met proppant gevulde breuken veranderen de manier waarop olie en gas in de formatie doorsijpelen, vergroten het doorsijpelingsgebied, verminderen de stromingsweerstand en verdubbelen de productie van de olieput. Schaliegas, dat de laatste tijd erg populair is in de wereldwijde olie-industrie, profiteert van de snelle ontwikkeling van de hydraulische fracturingtechnologie!

2) Verzuringbehandeling van oliebronnen

De behandeling van oliebronnen met behulp van verzuring is onderverdeeld in twee categorieën: behandeling met zoutzuur voor carbonaatgesteente en behandeling met bodemzuur voor zandsteenformaties. Dit wordt algemeen aangeduid als verzuring.

►Behandeling van carbonaatgesteente met zoutzuur: Carbonaatgesteente zoals kalksteen en dolomiet reageert met zoutzuur en produceert calciumchloride of magnesiumchloride, dat gemakkelijk in water oplosbaar is. Dit verhoogt de permeabiliteit van de formatie en verbetert effectief de productiecapaciteit van oliebronnen. Onder de temperatuursomstandigheden van de formatie reageert zoutzuur echter zeer snel met het gesteente. Het grootste deel ervan wordt verbruikt nabij de bodem van de put en kan niet diep in de olielaag doordringen, waardoor het verzuringseffect wordt beïnvloed.

►Zuurbehandeling van zandsteenformaties met bodemzuur: De belangrijkste minerale componenten van zandsteen zijn kwarts en veldspaat. De cementen bestaan ​​voornamelijk uit silicaten (zoals klei) en carbonaten, die beide oplosbaar zijn in fluorwaterstofzuur. Na de reactie tussen fluorwaterstofzuur en carbonaten treedt echter neerslag van calciumfluoride op, wat de productie van olie en gas niet bevordert. Over het algemeen wordt zandsteen behandeld met een mengsel van 8-12% zoutzuur en 2-4% fluorwaterstofzuur, gemengd met bodemzuur, om neerslag van calciumfluoride te voorkomen. De concentratie fluorwaterstofzuur in het bodemzuur mag niet te hoog zijn om de structuur van de zandsteen te beschadigen en ongelukken tijdens de zandwinning te voorkomen. Om nadelige reacties tussen calcium- en magnesiumionen in de formatie en fluorwaterstofzuur en andere oorzaken te voorkomen, moet de formatie vóór de injectie van bodemzuur worden voorbehandeld met zoutzuur. Het voorbehandelingsgebied moet groter zijn dan het behandelingsgebied met bodemzuur. De laatste jaren is een authigene bodemzuurtechnologie ontwikkeld. Methylformiaat en ammoniumfluoride worden in de formatie gebruikt om met elkaar te reageren en waterstoffluoride te genereren. Dit waterstoffluoride werkt in de hete olielaag in diepe putten om het effect van de bodemverzuring te verbeteren en zo de productiecapaciteit van de olieputten te verhogen.